မြန်မာနိုင်ငံသည် စိုက်ပျိုးရေးကိုအခြေခံသော နိုင်ငံဖြစ်သည်နှင့်အညီ နိုင်ငံ့စီးပွားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် နိုင်ငံ၏အမျိုးမျိုးသော ဒေသရေမြေရာသီဥတု သဘာဝအရ စိုက်ပျိုးနိုင်သောသီးနှံများကို ရွေးချယ်စိုက်ပျိုးလျက်ရှိရာတွင် ဆန်စပါးသာမက ပဲမျိုးစုံ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ စက်မှုကုန်ကြမ်းသီးနှံများ၊ ဆီထွက်သီးနှံများ စသည်ဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ ဒေသများအလိုက် အထူးပြုစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်လျက်ရှိပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၏ စိုက်ပျိုးရေးကဏ္ဍတွင် “ဝါ” သည် အရေးပါသော စက်မှုကုန်ကြမ်းသီးနှံတစ်ခုဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်၏စီးပွားရေးကဏ္ဍကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အထောက်အကူပြုလျက်ရှိပါသည်။ ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ဝါကို အဝတ်အထည်ထုတ်လုပ်ရန်အတွက်သာမက ဝါစေ့မှတစ်ဆင့် စားသုံးဆီထုတ်လုပ်ခြင်းနှင့် စွမ်းအင်ကဏ္ဍအတွက် အသုံးချခြင်းတို့ဖြင့် နိုင်ငံတော်၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါသည်။ ပြည်တွင်းစားသုံးဆီဖူလုံရေးနှင့် စွမ်းအင်ကဏ္ဍ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ဝါသီးနှံကို အရှိန်အဟုန်မြှင့် စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ကြရန်မှာ အမျိုးသားရေးတာဝန်တစ်ရပ် ဖြစ်လာပါသည်။

ယနေ့ကမ္ဘာ့လူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ကျော်သည် မြို့ပြများတွင် အခြေချနေထိုင်လာကြပြီး မြို့ပြအသွင်ကူးပြောင်းမှုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်မားလာနေပါသည်။ မြို့ပြလူဦးရေ ထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရေပေးဝေရေး၊ အမှိုက်သိမ်းဆည်းရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးနှင့် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများသည်လည်း ကြီးမားလာပါသည်။ ထိုစိန်ခေါ်မှုများကို ရိုးရာစီမံခန့်ခွဲမှုပုံစံများဖြင့်သာ ဖြေရှင်းရန်မလုံလောက်တော့ဘဲ စမတ်စီးတီး (Smart City) ခေါ် နည်းပညာအခြေပြု မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်ကိုဖော်ဆောင်ရန်မှာ ခေတ်ကာလ၏ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်လာပါသည်။

ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး လေးမျက်နှာမြို့နယ် အနောက်ဘက်ခြမ်းဒေသရှိ ကလေးများ၏ ပညာရေးကိစ္စ၊ ကျောင်းများ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်နိုင်ရေးကိစ္စ၊ ဒေသတည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးကိစ္စ စသည်တို့ကို စဉ်းစားတွေးတောရင်း ကျွန်တော်၏ ဖခင်လည်းဖြစ် ထိုစဉ်အချိန်ကာလ၌ လေးမျက်နှာမြို့နယ် စိန်တောင်ကျေးရွာ မူလတန်းကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်းဖြစ်သူ ဆရာကြီးဦးသာခင်ရေးသားခဲ့သည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သတိရနေမိသည်။ ကဗျာခေါင်းစဉ်ကိုတော့ ဘယ်လိုပေးထားသလဲမမှတ်မိတော့၊ စာသားအချို့မှာမူ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်-

လူသားအရင်းအမြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ပညာကို အဓိကတည်ဆောက်ကြရပါလိမ့်မည်။ မှား / မှန်ပိုင်းခြား ပညာအားစာဖြင့် ပညာယူရပါလိမ့်မည်။ အကောင်း/ အဆိုး၊ အကြောင်းအကျိုး၊ အမှား/ အမှန်ဝေခွဲနိုင်ပြီး အကျိုးပြုလုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ငလျင်အကြောင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးကြမည်ဆိုလျှင် စကားဝိုင်းများတွင် မပါမဖြစ်နေရာယူနေသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ ဂျပန်နိုင်ငံဖြစ်ပါသည်။ ဂျပန်ကဲ့သို့ ငလျင်လှုပ်ခတ်မှုများပြားသောနိုင်ငံတွင် တမံကြီးများ တည်ဆောက်မှုအောင်မြင်ပါသလား၊ မည်ကဲ့သို့ သောတမံများ တည်ဆောက်နေသနည်း၊ မည်သို့သော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် တည်ဆောက်အကောင် အထည်ဖော်ခဲ့သနည်း၊ သဘာဝဘေးဒဏ်ခံစားခဲ့ရမှုအခြေအနေများကို သိရှိလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပါသည်။

ယနေ့ကမ္ဘာကြီးတွင် အပူချိန်မြင့်တက်လာခြင်း၊ မိုးခေါင်ခြင်း၊ ရေကြီးခြင်း၊ အပူလှိုင်းဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် လေထုညစ်ညမ်းမှုများကို ပိုမိုတွေ့ကြုံလာရပါသည်။ တစ်ချိန်က “ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှု”သည် ဝေးလံသော အနာဂတ်ပြဿနာတစ်ခုလို ထင်မြင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့စဉ်ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပါသည်။ ပူပြင်းလာသော ရာသီဥတု၊ အသက်ရှူရခက်စေသော မီးခိုးမြူများနှင့် မိုးရွာသွန်းမှုပုံစံများ ပြောင်းလဲလာခြင်းများသည် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှု၏ သက်ရောက်မှုများကို နေ့စဉ်သတိပေးနေပါသည်။

ယနေ့ခေတ်ကာလမှာ နည်းပညာတွေ အရှိန်အဟုန် နဲ့တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ နေ့စဉ်လူမှုစီးပွားဘဝတွေအပြင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ လည်ပတ်မှုစနစ်တွေအထိ အင်တာနက်နဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကွန်ရက်တွေအပေါ်မှာ အပြည့်အဝ မှီခိုနေရတဲ့အခြေအနေကို ရောက်ရှိလာနေပါတယ်။ နည်းပညာရဲ့တိုးတက်မှုကနေ လျင်မြန်မှု၊ အဆင်ပြေလွယ်ကူမှု စတဲ့အကျိုးကျေးဇူးကောင်းတွေ အများကြီးရရှိလာပေမယ့်လည်း တစ်ဖက်မှာတော့ မလိုလားအပ်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲပြဿနာတွေ၊ အန္တရာယ်တွေက ဒွန်တွဲပြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအန္တရာယ်တွေထဲမှာမှ အဆိုးရွားဆုံးနဲ့ အများဆုံးကြုံတွေ့နေရတာကတော့ အွန်လိုင်းကနေတစ်ဆင့် လိမ်လည်လှည့်ဖျားတဲ့ ဆိုက်ဘာ လိမ်လည်မှုတွေ(Cyber Scams)ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရာသီဥတုဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှုကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်းတွင် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့နေရပြီး အကျိုးဆက်အနေဖြင့် မြေဆီလွှာပျက်စီးဆုံးရှံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ကာ သီးနှံစိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ခြင်းလည်း ကျဆင်းလာပါသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် မြေဆီလွှာကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ဓာတ်မြေဩဇာအပေါ် အလွန်အကျွံမှီခိုအသုံးပြုမှုကို လျှော့ချရန် သဘာဝမြေဩဇာကို အစားထိုးအသုံးပြုလာကြပါသည်။

ကမ္ဘာဦးကာလမှသည် ယနေ့မျက်မှောက်ခေတ်တိုင်အောင် လူသားတို့၏ အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးသော လိုအပ်ချက်မှာ စားနပ်ရိက္ခာပင်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးကို အခြေခံသော မြန်မာနိုင်ငံကဲ့သို့သောနိုင်ငံများတွင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကဏ္ဍသည် နိုင်ငံတော်၏ စီးပွားရေးမောင်းနှင်အား ဖြစ်ရုံသာမက ပြည်သူတို့၏ အသက်သွေးကြောလည်းဖြစ်ပါသည်။ “လယ်ယာကဏ္ဍဖွံ့ဖြိုးမှ နိုင်ငံစီးပွားတိုးတက်မည်” ဟူသော မျှော်မှန်းချက်နှင့်အညီ ဒေသတစ်ခုချင်းစီ၏ ရေမြေတောတောင် သဘာဝအလိုက် သီးနှံများစွမ်းအားပြည့်စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်နိုင်မှုသည် နိုင်ငံတော်၏ စားနပ်ရိက္ခာဖူလုံမှုကို တိုက်ရိုက်အချိုးကျ အထောက်အကူပြုလျက်ရှိပါသည်။