မြန်မာနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွင် ရေလုပ်ငန်းကဏ္ဍသည် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်လျက်ရှိသည်။ ရေလုပ်ငန်းကဏ္ဍ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အညီ နိုင်ငံတော်၏ GDP သည်လည်း တိုးတက်လာမည့်အပြင် နိုင်ငံတော်၏စားရေရိက္ခာဖူလုံ‌ရေးနှင့် နိုင်ငံခြားငွေလိုအပ်ချက်ကို အ‌ထောက်အပံ့ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်နှင့် သက်ဆိုင်ရာအသင်းအဖွဲ့များ၊ လုပ်ငန်းရှင်များ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရန် အထူးလိုအပ်လာပါသည်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ ရေရှည်တည်တံ့သော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် စနစ်ကျသော ပညာရေးပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဧပြီလ ၂၀ ရက်နေ့က နေပြည်တော်၌ကျင်းပသော ပြည်ထောင်စုအစိုးရအဖွဲ့ ပထမအကြိမ်အစည်းအဝေးတွင် နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးမင်းအောင်လှိုင်က မြန်မာ့ပညာရေးလောကအတွက် အလွန်အရေးပါသော သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ ဆန်းစစ်မှုများနှင့် အနာဂတ်အတွက် မြော်မြင်ချက်ရှိသော ရှေ့လုပ်ငန်းစဉ်များကို ထည့်သွင်းမှာကြားခဲ့ပါသည်။

ယနေ့မျက်မှောက်ကာလကို ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ (AI) ခေတ်ဟုခေါ်ဆိုလျက်ရှိကြပါသည်။ ထိုသို့ ခေါ်ဆိုရလောက်အောင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့စဉ် လူမှုစီးပွားဘဝကဏ္ဍစုံ၌ AI က မပါမပြီး လွှမ်းမိုးနေရာယူလျက်ရှိနေပါသည်။ အမည်မည်သောဟင်းလျာတို့ကို ချက်ပြုတ် ကြော်လှော်သည့်အခါတိုင်း “ဆား” သည် မပါမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးတို့က နိုင်ငံဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်ကြရာ၌ “AI + X” Strategy (သို့မဟုတ်) ဉာဏ်ရည်တုနည်းပညာ (AI) ပေါင်းစပ်ထားသော ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရေးမဟာဗျူဟာများကို ချမှတ်အကောင်အထည်ဖော် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိကြကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိရပါသည်။

မြန်မာနိုင်ငံလွတ်လပ်ရေးအတွက် ရောင်ခြည်သန်းချိန်၊ ၁၉၄၆ ခုနှစ် မေလ ၅ ရက်နေ့။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း (၈၀) ကာလ ရန်ကုန်မြို့၌ကျင်းပသည့် ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းမီးသတ်အစည်းအရုံးညီလာခံကြီးမှတစ်ဆင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ မီးသတ်တပ်ဖွဲ့သမိုင်းတွင် မော်ကွန်းတင်ထိုက်သော နေ့တစ်နေ့ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအနေဖြင့် မည်သည့်စနစ်ကိုကျင့်သုံးသည်ဖြစ်စေ ဦးဆောင်သူအစိုးရနှင့် ပြည်သူတို့လက်တွဲညီညီ ဦးထမ်း ပဲ့ထမ်းကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ကြမှသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်မည်ဖြစ်ပါသည်။

စာပေဟောပြောပွဲတစ်ခုမှ နားထောင်ခဲ့ရတာတစ်ခုကို ပြန်လည်မျှဝေချင်ပါသည်။ နားထဲစွဲမြဲခဲ့ပြီး ယနေ့ တိုင်မှတ်သားမိနေခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ တစ်ခါက ရွာတစ်ရွာမှာ ဖိုးထောင်ဆိုသည့် အသက်၂၀ ဝန်းကျင် လူငယ်တစ်ဦးနေထိုင်သည်။ ဖိုးထောင်က မိဘမရှိ၊ ပညာမတတ်။ ဆင်းရဲသည်မှာ ခါးတွင်ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အထည်အပြင်အပိုမရှိ။ ဓားမတိုလေးတစ် ချောင်းသာပိုင်ပြီး ရွာထိပ်ကအကြော်ဖိုတဲတွင် အိပ်ရသည်။ ထင်းခုတ်၍ အကြော်သည်ထံသွင်းရပြီး အကြော်သည်ကပေးသည့် ထမင်းကြမ်းခဲနှင့်အကြော်ကိုစားကာ အသက်ဆက်နေရသည်။ ထင်းသွားခုတ် အကြော်သည်ထံတွင်ရောင်းရင်း ဖိုးထောင်အသက်ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။