ကိုဗစ်-၁၉ ရောဂါ၏ လှည့်စားတတ်သည့်မာယာကို ကပ်ရောဂါ ကူးစက်မှု ပထမလှိုင်းကာလကတည်းက သုတေသီတို့ တွေ့ရှိ၍ သတိပေးခဲ့ကြသည်။ ယခင်က မဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် ကပ်ရောဂါအသစ် ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ရောဂါ၏ အကြောင်းကို ပြည့်စုံစွာ သိရှိနားလည် နိုင်ရန် လေ့လာရင်းကပင် ရောဂါပိုးက မျိုးဗီဇအသစ်ပြောင်းကာ နောက်ထပ် အချက်အလက်အသစ်များကိုပါ ထပ်မံလေ့လာနေကြ ရသည်။ ရောဂါအပေါ် လူသားတို့က လေ့လာနေဆဲမှာပင် ကူးစက် ပျံ့နှံ့မှုများကလည်း ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအသီးသီးတို့မှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ် နေဆဲဖြစ်သည်။

တိုင်းဒေသကြီးနှင့် ပြည်နယ်အသီးသီးတို့တွင် ကိုဗစ်-၁၉ ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးများကို ဦးစားပေးအစီအစဉ်များအလိုက် အုပ်စုများ သတ်မှတ်၍ ထိုးနှံပေးလျက်ရှိသည်။ ယင်းသို့ ထိုးနှံပေးနိုင်ရန်အတွက် လည်း ကာကွယ်ဆေးများကို တိုင်းဒေသကြီးနှင့် ပြည်နယ်များဆီသို့ မြေပြင်ခရီးလမ်းကြောင်းမှလည်းကောင်း၊ ဝေးလံခက်ခဲသည့် ဒေသ များဆီသို့ တပ်မတော်(လေ)နှင့် မြန်မာ့လေကြောင်းတို့မှ လေယာဉ် များဖြင့်လည်းကောင်း အချိန်မီပို့ဆောင်ဖြန့်ဖြူးပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကိုဗစ်-၁၉ ရောဂါ ကာကွယ်၊ ထိန်းချုပ်၊ ကုသရေး ဆေးနှင့်ဆေးဘက် ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများ ပြည်ပမှ တင်သွင်းရေး၊ လေကြောင်း၊ ဆိပ်ကမ်း၊ နယ်စပ်ဂိတ်များမှ စစ်ဆေးထုတ်ပေးမှုများ လွယ်ကူချောမွေ့စေရေး တို

နိုင်ငံရေးအစွန်းရောက်မှုများက    နိုင်ငံကို  မည်မျှပျက်စီးစေနိုင် ကြောင်းကို ပစ္စုပ္ပန်ကာလ မိမိတို့ဖြတ်သန်းနေကြရသည့် သမိုင်းဝင် ဖြစ်ရပ်များတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ မိမိတို့နိုင်ငံသည် ဒီမိုကရေစီ သက်တမ်းနုသေးသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသာဖြစ်သည်။ နိုင်ငံဟူသည့် အနက်အဓိပ္ပာယ်တွင်   နိုင်ငံသားမပါဘဲမပြည့်စုံ။  ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံအဖို့ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိသော၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်း စောင့်စည်းတတ်သော၊ စည်းကမ်းဥပဒေကို ရိုသေလေးစားလိုက်နာ တတ်သော၊ အညီအညွတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်သော၊ နိုးကြွ ထကြွလုံ့လနှင့် ပြည့်စုံသော နိုင်ငံသားများ အင်ပြည့်အားပြည့်ရှိနေဖို့ လိုအပ်သည်။

မြန်မာ့အလင်းအယ်ဒီတာအာဘော်

မိမိတို့နိုင်ငံသည် စစ်မှန်၍ စည်းကမ်းပြည့်ဝသော ပါတီစုံဒီမိုကရေစီ စနစ်ကို   ကျင့်သုံးသည့်  နိုင်ငံဖြစ်သည်။  ၁၉၄၈  ခုနှစ်တွင်  နိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရရှိခဲ့ပြီးနောက် ၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံ အခြေခံ ဥပဒေအရ ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ဖော်ဆောင်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ လွတ်လပ်ရေးအရယူရန်အတွက် နယ်ချဲ့အစိုးရလက်အောက်တွင် အလျင်အမြန်ရေးဆွဲခဲ့ရသည့် အခြေခံဥပဒေတွင် အားနည်းချက်များ ပါရှိခဲ့သလို ပါလီမန်ဒီမိုကရေစီစနစ်သည်လည်း အကွဲအပြဲများစွာဖြင့် ဇာတ်သိမ်းခဲ့ရသည်။   ၁၉၇၄   ခုနှစ်    ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေမှာမူ တစ်ပါတီပုံစံ ဆိုရှယ်လစ်ဒီမိုကရေစီစနစ်ဖြင့် နိုင်ငံကို တည်ထောင် ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာ့အခြေအနေ၊ မြန်မာ့အခြေအ

ဝါခေါင်လပြည့်နေ့သည်    “မေတ္တာအခါတော်နေ့”    ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရား   သက်တော်ထင်ရှားရှိစဉ် အခါတစ်ပါး၌  ငါးရာသော ရဟန်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ စရိုက်အားလျော်စွာ ဘုရားရှင်ပေးတော် မူအပ်သော  ကမ္မဋ္ဌာန်းတို့ကို  အသီးသီးယူခဲ့ကြပြီး  ဟိမဝန္တာနှင့် တစ်စပ်တည်းသောအရပ်၌  သီတင်းသုံးကြ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတော် တို့၏ သီလတန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့် ရုက္ခစိုးနတ်တို့ မနေသာ၊ မထိုင် သာတော့သဖြင့် ညဉ့်အခါ ရဟန်းတော်တို့ တရားအားထုတ်နေစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်အာရုံအမျိုးမျိုး၊ အထူးထူးအထွေထွေပြုလုပ်ကာ ခြောက်လှန့်ကြ၏။ ထိုအခါ ရဟန်းတော်တို့မှာ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်ကြ သဖြင့် ညှိုးနွမ်းကြုံလှီကာ သမာဓိကိုမရကြသဖြင့်  ဤအရပ်သည် ပတိရူပဒေသမဟုတ်ဟူ၍ တိုင်

မြန်မာနိုင်ငံသည် ရေ၊ မြေအရင်းအမြစ်တို့ ပေါများသည့်အလျောက်  စိုက်ပျိုးရေးအခြေခံသည့် စီးပွားရေးအပေါ် အမှီပြုခဲ့ရသည်မှာ သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံးပင်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတစ်ခုလုံး ကိုလိုနီဘဝကျရောက် ခဲ့ရသည့်အခါ နယ်ချဲ့အရင်းရှင်တို့က မိမိတို့နိုင်ငံမှထွက်သည့် သယံ ဇာတများနှင့် ဆန်စပါး၊ ကျွန်းသစ်စသည်တို့ကိုသာ ထုတ်ယူသွားခဲ့ ကြပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းများ ထူထောင်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့။ ဆန်စက်၊ သစ်စက်၊ ရေနံချက်စက်နှင့် ရေနံမြေကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းများမှာလည်း ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ကာလတွင် မြေလှန်စနစ်ဖြင့် မီးရှို့ဖျက်ဆီးသွားခဲ့ခြင်းနှင့် ဗုံးကြဲဖျက်ဆီးခြင်းတို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ခံခဲ့ရပြီးနောက် ပြာပုံမျှသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ ကိုဗစ်-၁၉ တတိယလှိုင်းတွင် မြို့နယ်အချို့ကို Stay at Home ချမှတ်ခဲ့ရပြီး ယနေ့ထိတိုင်လည်း Stay at Home မြို့နယ်များ လိုအပ်သလို သတ်မှတ်နေရဆဲဖြစ်သည်။ Stay at Home ခေါ် အိမ်မှာ သာနေရသည့် အစီအစဉ်ကို ချမှတ်ရခြင်းမှာ ပြင်ပအသွားအလာများ လျော့ကျသွားစေရန်အတွက် ကန့်သတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရရှိ လာမည့် အကျိုးရလဒ်မှာ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိတွေ့မှုလျှော့ချနိုင် ကာ ရောဂါကူးစက်ပျံ့နှံ့မှုလမ်းကြောင်းများ ပြတ်တောက်သွားခြင်း ဖြင့် ရောဂါကူးစက်မှုမြင့်တက်နေသည့်အခြေအနေကို တားဆီးနိုင် ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ လူဦးရေထူထပ်သော မြို့ကြီးများတွင် အများ ပြည်သူရုံးပိတ်ရက်ရှည် သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် အိမ်မှာသာနေရမည့် အစီ အစ

အာဖဂန်နစ္စတန်မြေပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာ တပ်စွဲခဲ့ပြီးနောက် အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့များ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းထွက်ခွာသွားချိန်၌ အာဖဂန် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ယိမ်းခါလှုပ်ရှားကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စစ်ရေးအင်အား အပါအဝင် ငွေကြေးအားဖြင့်လည်း  ဒေါ်လာဘီလီယံများစွာ သုံးစွဲ၍ ကျားကန်လာခဲ့သည့်တိုင်အောင် အနောက်နိုင်ငံများက ဖြစ်စေလိုခဲ့ သည့် ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံအဖြစ်သို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ  ရောက်မလာ ခဲ့သော အာဖဂနစ္စတန်မှာ   ရုပ်သိမ်းသွားသူတို့၏     လေယာဉ်များ မြေမှမကြွမီမှာပင် ဘာသာရေးအခြေခံ ရှေးရိုးစွဲဝါဒီတို့က ပြန်လည် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။