မြန်မာနိုင်ငံသည် ကျောက်ခေတ်၊ ကြေးခေတ်၊ သံခေတ်မှ သမိုင်းတင်သည့် ခေတ်အဆက်ဆက်တိုင်အောင် သမိုင်းကြောင်းရှည်လျားသည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်သည်နှင့်အညီ သမိုင်းအမွေအနှစ် ရှေးဟောင်းဝတ္ထုပစ္စည်းများစွာ ကြွင်းကျန်ရစ်လျက်ရှိပြီး မကြာခဏဆိုသလိုလည်း တွေ့ရှိနေကြသည်။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသည် နိုင်ငံနှင့်လူမျိုး၏ အတိတ်ကာလနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအဆင့်အတန်းတို့ကို ပြန်လည်ဖော်ညွှန်း ပြသနေသည့် သက်သေအထောက်အထားများပင်ဖြစ်သည်။

လူဟူ၍ ဖြစ်လာပြီးသည်နှင့် ပထမအရွယ်မှာပညာရှာကြရခြင်းသည် မိမိဘာသာရှင်သန်ရပ်တည်ရမည့် ဘဝခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ကြရခြင်းဖြစ်သည်။ ပညာမရှာ၍ ပညာမပါခဲ့သည်ရှိသော် ဘဝခရီးကိုစမ်းတဝါးဝါးနှင့် လျှောက်လှမ်းကြရမည်။ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။ အပြောကျယ်လှသည့် လောကဟူသည် ပညာမဲ့သူအဖို့ လွန်စွာကျဉ်းမြောင်းကာ မှောင်မိုက်၍လည်းနေမည်ဖြစ်သည်။