အဂတိလိုက်စားသည်ဟူသည့် ကိစ္စမှာ အမှန်တော့ အလွန်ဆိုးရွား လွန်းသော အပြစ်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ဤနိုင်ငံ၌ မထူးခြားလှသော သာမန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်  ပုံစံမျှသာဟူသည့်အနေဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်မှာ  ဒီမိုကရေစီဆိတ်သုဉ်းမှုနှင့်အတူ  ရာစုနှစ်ဝက်ကျော် ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။ တိုင်းပြည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအနိမ့်ကျဆုံးသော နိုင်ငံအဖြစ်  ရောက်ခဲ့ ခြင်း၊  ဆင်းရဲမွဲတေသည့်  နိုင်ငံအဖြစ်သို့  တန်းဆင်းခဲ့ရခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းခံတစ်ခုဟုဆိုလျှင်လည်း ရနိုင်ကောင်းမည်ဖြစ်ပါသည်။

ဒေသတစ်ခု တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးသည်ဆိုခြင်းကို အများအားဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထင်သာမြင်သာပေါ်ထွန်းလာသည်တို့ကို ကြည့်၍ ဆုံးဖြတ် ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် အဆောက်အအုံများ၊ လမ်းများ၊ တံတားများ မည်ရွေ့မည်မျှ အသစ်များပေါ်လာသည်၊ မည်သို့မည်ပုံ မြင့်မြင့်မားမားတို့ ထိုးထွက်လာသည် စသည်ဖြင့်။

ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်သမိုင်းနှင့် တစ်ဆက်တစ်စပ်တည်း ရှိနေ သည်မှာ အမျိုးသားနေ့သမိုင်းဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် ရာပြည့်ကာလတွင် အမျိုးသားနေ့သည်လည်း နှစ်တစ်ရာပြည့်ချေပြီ။

၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့ဆိုလျှင် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် သည် နှစ် ၁၀၀ တင်းတင်း ပြည့်ပြီ။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ရာပြည့် အထိမ်းအမှတ် အစီအစဉ်များကို နိုင်ငံပိုင်မီဒီယာများတွင် နေ့စဉ် နှင့်အမျှ ဝေဝေဆာဆာ ထုတ်လွှင့်ဖော်ပြပေးနေမှုများကလည်း ထူးထူးခြားခြား မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ရှိလှသည်။ တက္ကသိုလ်၏သမိုင်း၊ သမိုင်းထဲကတက္ကသိုလ်၊ တက္ကသိုလ်အမှတ်တရများ၊ တက္ကသိုလ် ပုံရိပ်များ၊ တက္ကသိုလ်ရင်ခုန်သံများ စသည်တို့က ရန်ကုန် တက္ကသိုလ် ရာပြည့်ကာလမှာ ပြန်လည်နိုးထ လှုပ်ရှားလာကြ သည်။

တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို နိုင်ငံသားတိုင်း မျှော်လင့်တောင့်တကြသည် သာချည်း။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံသားတို့၏ အလိုလားဆုံးဆု ဆိုလျှင်မူ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ငြိမ်းချမ်းလုံခြုံစွာ အေးအေးသာယာ နေလိုခြင်းက ဦးစားပေးပဲဖြစ်မည်ဟု ထင်ပါသည်။ ထိုလိုလားချက် ရရှိအောင်မြင်နိုင်ဖို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးသော အကြောင်း တစ်ရပ်မှာ ဥပဒေစိုးမိုးမှုဖြစ်သည်ဟု ဆိုချင်ပါသည်။

ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံများသည် ပြည်သူလူထုထောက်ခံအားပေးမှုအပေါ် မူတည်ကာ အစိုးရအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်သည့် စနစ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီမိုကရေစီအစိုးရဟူသည် တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ နိုင်ငံသားများကို ကိုယ်စား ပြု၏။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွင် နိုင်ငံတစ်ခုနှင့်တစ်ခု နိုင်ငံရေးရာ ဖြစ်စေ၊ စီးပွားရေးမူဝါဒများဖြစ်စေ၊ ဆက်ဆံဆွေးနွေးနေ ခြင်းသည် နိုင်ငံသားများကို ကိုယ်စားပြု ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်ပါသည်။

လူသတ်ခြင်းသည် ဥပဒေအရဖြစ်စေ၊ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုအရ ဖြစ်စေ၊ လူမျိုး၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရဖြစ်စေ ကြီးစွာသော အပြစ်ဖြစ်၏။ ကြီးစွာသော အကုသိုလ်ဖြစ်၏။

ကာယကံမြောက် ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သူတစ်ပါးကို သတ်စေခြင်း၊ သတ်ဖြတ်မှုကို ကျူးလွန်အောင် ကူညီအားပေး ခြင်းတို့သည် ပြစ်မှုကျူးလွန်ခြင်းဖြစ်၏။ ကြီးမားသော အကုသိုလ်ဖြစ်၏။

မြန်မာ့အလင်းအယ်ဒီတာအာဘော်